زندگى كردن مثل دوچرخه سوارى است. آدم نمى افتد، مگر این كه دست از ركاب زدن بردارد.

اوایل، خداوند را فقط یك ناظر مى دیدم، چیزى شبیه قاضى دادگاه كه همه عیب و ایرادهایم را ثبت مي‌كند تا بعداً تك تك آنها را به‌رخم بكشد. به این ترتیب، خداوند مى خواست به من بفهماند كه من لایق بهشت رفتن هستم یا سزاوار جهنم. او همیشه حضور داشت، ولى نه مثل یك خدا كه مثل مأموران دولتى.

اين مطلب را تا آخر بخوانيد و به اتفاقى که مى‌افتد کمى فکر کنيد (٣٠ ثانيه بيشتر وقتتان را نمى‌گيرد)
لطفاً به سوالات زير به سرعت پاسخ دهيد؟
نتيجه چيست؟
٢+٢
٤+٤
٨+٨
١٦+١٦